Pańtwo Piastów

Bolesław Chrobry

W roku 1000 do Polski przyjechał cesarz niemiecki, Otton III, z pielgrzymką do miejsca pochówku św. Wojciecha. Został przyjęty przez Bolesława Chrobrego z ogromnym przepychem, co wywarło na nim duże wrażenie. Cesarz podarował Piastowi włócznię św. Maurycego i, wg niektórych podań, symbolicznie koronował Bolesława, wkładając mu na głowę cesarski diadem. To wydarzenie, zwane zjazdem gnieźnieńskim, umocniło pozycję państwa Polskiego. Bolesław Chrobry około 1007 roku stracił Pomorze Zachodnie. Jednak w 1018 roku zyskał, na mocy pokoju w Budziszynie zawartego z Henrykiem II, Milsko i Łużyce na zachodzie, a na wschodzie wydarł władykom ruskim Grody Czerwieńskie. Starania o koronę podjął zaraz po zjeździe gnieźnieńskim, otrzymał ją jednak dopiero w 1025 roku, w którym to zresztą zmarł. Schedę po Bolesławie przejął jego syn, Mieszko II. Został koronowany zaraz po śmierci ojca. Jednak w 1031, po kilku latach burzliwego panowania, musiał uchodzić z kraju, wygnany przez braci - Bezpryma i Otto. Rządy przejął Bezprym, ale został wkrótce koronowany. Mieszko II powrócił więc do kraju, musiał jednak zrzec się korony, a państwo zostało podzielonego między niego, jego brata Otto, oraz bratanka Mieszka - Dytryka. Wszyscy zostali w krótkim czasie zamordowani, Mieszko w 1034 roku. Państwo pogrążyło się w całkowitej anarchii, rozrywane przez ambicje lokalnych książąt. W 1037 roku wybuchł nawet duży bunt ludowy, spowodowany podatkami i chrystianizacją.