Mieszko I

Pierwszym historycznie odnotowanym władcą Polski jest Mieszko I. Pewne jest, że władał on obszarem przypominającym dość mocno obszar dzisiejszej Polski, zjednoczywszy uprzednio plemiona zamieszkujące te ziemie. W roku 965 Mieszko poślubił czeską księżniczkę, Dobrawę. Dzięki temu, dotąd będąc poganinem, w 966 roku przyjął chrześcijaństwo, wprowadzając powstające państwo polskie w krąg kultury zachodniej. Nie są do końca znane motywy, jakimi kierował się Mieszko przyjmując chrzest. Można przypuszczać, że chciał zjednoczyć wszystkie ziemie narzucając im jedną religię, dotąd bowiem czczono na nich przeróżnych pogańskich bożków. Na pewno chciał też Mieszko uniknąć ewentualnych najazdów krajów Europy Zachodniej, do której te miałyby pretekst, gdyby Polska pozostała pogańska. W 972 roku niemiecki hrabia Hodon zaatakował ziemie polskie, pragnąc podporządkować sobie Pomorze Zachodnie. Został jednak pokonany przez armię piastowską, co przypieczętowało polską zwierzchność nad tym terenem. W roku 992 Mieszko I wydał dokument znany pod nazwą "Dagome iudex". Oddawał w nim państwo polskie pod opiekę Stolicy Apostolskiej. To właśnie w tym dokumencie po raz pierwszy wymieniane są granice, jakimi Mieszko I włada. Po śmierci Mieszka, władzę w kraju przejął jego najstarszy syn, Bolesław zwany Chrobrym.