Pańtwo Piastów

Rozbicie dzielnicowe

Polska została podzielona po śmierci Bolesława między pięciu braci. Oprócz wspomnianego już Władysława, byli to: Bolesław Kędzierzawy (otrzymał Mazowsze i Kujawy); Mieszko Stary (Wielkopolska). Dwóch najmłodszych synów, Henryk i Kazimierz, nie otrzymali ziemi, z wyjątkiem ziemi łęczycko-sieradzkiej, stanowiącej zabezpieczenie dla ich matki, księżnej Salomei. Bardzo szybko doszło do wojny, w wyniku której Władysław został wygnany z kraju, a władzę objął Bolesław Kędzierzawy. Po jego śmierci dzielnicą senioralną rządził Mieszko Stary, ale i on został wygnany - władzę w niej przejął Kazimierz zwany Sprawiedliwym, łamiąc tym samym zasadę senioratu, był bowiem najmłodszym z synów Bolesława Krzywoustego. Rozpoczęło się rozbicie dzielnicowe, trwające aż do początków XIV wieku. Szybko od Polski opadło Pomorze Zachodnie, którego to władca złożył hołd lenny cesarzowi, oraz Pomorze Gdańskie, gdzie wykształciła się niezależna od Piastów dynastia. Pierwsze próby zjednoczenia państwa zostały podjęte przez Henryków Śląskich - nie udały się jednak, ponieważ Henryk Pobożny, który starał się o koronę pod którą mógłby zjednoczyć Polskę, zginął w 1241 roku w bitwie pod Legnicą. Za to Przemysł II, koronowany w 1295, zjednoczył Wielkopolskę, ziemię kaliską i Pomorze Gdańskie. Niestety, krótko po koronacji został zamordowany z inicjatywy części możnowładztwa i margrabiów brandenburskich.